Η απόφαση της Ελλάδας και της Αιγύπτου να επαναφέρουν στο προσκήνιο τις συζητήσεις για την επέκταση της συμφωνίας ΑΟΖ του 2020 σηματοδοτεί μια σημαντική εξέλιξη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ιδιαίτερα μετά την κύρωση της συμφωνίας με την Τουρκία.
Η κοινή αντίδραση των δύο χωρών στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο περιλαμβάνει τουρκικές διεκδικήσεις στην περιοχή, δείχνει μια ισχυρή διπλωματική συμμαχία. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, όπου η οριοθέτηση της συμφωνίας του 2020 αφήνει ανοιχτά σημαντικά ερωτήματα.
Η Αίγυπτος, η οποία είχε ιστορικά επιρροή στην ανατολική Λιβύη, βρέθηκε σε δίλημμα όταν η Λιβυκή Βουλή κύρωσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η αντίδραση του Καΐρου, αν και «δυσαρέσκεια», ήταν αναμενόμενη, καθώς η συμφωνία είχε περιορίσει τις τουρκικές φιλοδοξίες στην περιοχή.
Η επανεκκίνηση των διαβουλεύσεων με την Ελλάδα μπορεί να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια της Αιγύπτου να αντισταθμίσει την επιτυχία της Τουρκίας. Μια πιθανή επέκταση της συμφωνίας ανατολικά θα επηρέαζε άμεσα τις τουρκικές διεκδικήσεις γύρω από τα νησιά του Αιγαίου και το Καστελλόριζο.
Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν θα είναι εύκολες. Το προηγούμενο της συμφωνίας του 2020 δείχνει ότι η Ελλάδα και η Αίγυπτος είχαν αποδεχθεί μια οριοθέτηση που ευνοούσε την Αίγυπτο κατά περίπου 55% της θαλάσσιας περιοχής. Η επέκταση αυτής της οριοθέτησης θα απαιτούσε σημαντικές παραχωρήσεις από την Ελλάδα, ειδικά όσον αφορά την επιρροή της σε ελληνικά νησιά.
Το κλειδί για την επιτυχία των συνομιλιών είναι η ισορροπία μεταξύ των αιγυπτιακών συμφερόντων και της ανάγκης για μια βιώσιμη συμφωνία που θα αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία στα νησιά και τις θαλάσσιες ζώνες. Η τελική έκβαση θα επηρεάσει όχι μόνο τις σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου, αλλά και την ευρύτερη γεωπολιτική δυναμική στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο!